Klasztor Zakonu Braci Mniejszych i Parafia p.w. Najświetszego Serca Jezusa
Klasztor Zakonu Braci Mniejszych i Parafia p.w. Najświetszego Serca Jezusa |
||||
| POWRÓT | ADRES | TŁO, LOKALIZACJA | ||
Tło, lokalizacja Właściwy obraz historyczny dzisiejszych Dzwono-Sierbowic daje bliższe przyjrzenie się prahistorii i historii Pilicy. Ślady pobytu człowieka na omawianym terenie, spotykamy już w bardzo odległej przeszłości. Krainy wapienia przyciągały zawsze człowieka przedhistorycznego. Groty i nisze skalne zapewniały mu bezpieczne schronienie, a w wapniu znajdowały się bryły krzemienia, cennego surowca do wyrobu narzędzi. Badania stratygraficzne w latach 1947-50, prowadzone przez Ludwika Sawickiego, pozwoliły bliżej poznać to zagadnienie.Badaniu poddane zostały jaskinie skalne: Jasna, Lisia Jama, Wschodnia, Zaciszna i “Pod oknem”. Rozszyfrowanie kolejnych warstw ziemi, glinki lessowej, piasku, iłów i skał wapiennych pozwoliło na odtworzenie dziejów, na tle wahań klimatycznych epoki lodowej. Powierzchnię namulisk pokrywa próchnica, zawierająca ślady człowieka sprzed 4.000 lat. Ludność uprawiała już wówczas zboże, hodowała bydło, wytwarzała tkaniny i garnki. Podczas badań znaleziono siekierki z gładzonego krzemienia, kościane szydła, wiele krzemieni i części naczyń. Pierwszą chronologicznie wzmiankę o Pilicy i jej zamku, z lat 1297-1300 zamieścił M. Stryjkowski, pisząc o walce o tron polski króla czeskiego Wacława z Władysławem Łokietkiem. Następnie, w dokumencie króla Władysława Łokietka z roku 1327, nadającym braciom Wolframowi i Hilaremu, sołtysom wsi Dłużec, las należący do tej wsi, w celu dalszej jego kolonizacji, spotykamy stwierdzenie, że las ten ciągnął się aż do granic wsi Pilica.  Stosunkowo późno, bo dopiero od roku 1300 Pilica zaczęła pojawiać się w dokumentach pisanych w zasadzie przez właścicieli: Jana i Ottona z Pilicy. W okresie panowania króla Władysława Łokietka i Kazimierza Wielkiego zajmowali oni czołowe pozycje w życiu politycznym i społecznym kraju. Ten fakt zdaje się potwierdzać wczesne przekazanie Pilicy, jako prywatnej własności szlacheckiemu rodowi Toporów - Pileckich. W swych długich dziejach Pilica była najpierw wsią, od roku 1393 - miastem prywatnym, podniesionym w roku 1808 do rangi miasta powiatowego. W 1842 r. Pilica została zdegradowana do rzędu miasta okręgowego, a 1 czerwca 1869 r. ukaz carski pozbawił ją w ogóle praw miejskich, sprowadzał do rzędu osady, a następnie wsi. Na przestrzeni dziejów Pilica czterokrotnie znajdowała się pod okupacją pruską, rosyjską, austriacką i w końcu niemiecką; 18 razy zmieniała się jej przynależność administracyjna.Po drugiej wojnie światowej Pilica powróciła w pewnym znaczeniu do swoich pierwotnych warunków. Wyludniła się, wróciła jej dawna jednolitość pod względem wyznaniowym i etnicznym. Jako wieś stała się terenem zielonym, ośrodkiem wytwarzania produktów rolnych, oraz skarbnicą niewykwalifikowanych sił do pracy w Zagłębiu. W latach dziewięćdziesiątych Pilica staraniem miejscowych władz odzyskała prawa miejskie. Miasteczko położone jest w wyjątkowo pięknym zakątku Jury Krakowsko-Wieluńskiej, na turystycznym Szlaku Orlich Gniazd, zawsze było ubogie, tak jak ziemia, na której powstało. Otoczone pasmami wzgórz, pozostało ukryte, jakby odsunięte od szans rozwoju gospodarczego i awansu społecznego. Grunty ziemskie są tu w przeważającej mierze 5 i 6 kategorii. I nie ma szans zaistnieć współcześnie jako gmina utrzymująca się tylko z rolnictwa.  Dzwono-Sierbowice położone są o około 5 km od Pilicy, należą do Gminy Pilica. Dlatego też wiele z tego co zostało powiedziane o Pilicy w jakimś stopniu dotyczy tej młodziutkiej wioski, która może stać się ewangelicznym “ziarnkiem gorczycznym” dla całego regionu.Wieś liczy 163 mieszkańców. Obszar wsi: 164.02 ha, użytki rolne indywidualne 124,60 ha. Zabudowa wsi obustronna. Na terenie wioski znajduje się kościół parafialny, Szkoła Podstawowa i Remiza Strażacka. Historia powstania wioski Dzwono-Sierbowice datuje się na lata 1955. Niemniej geneza powstania tej osady jest wcześniejsza i wiąże się z działalnością duszpasterską Zakonu Braci Mniejszych (franciszkanów) w Pilicy. Gdy w grudniu 1946 roku w parafii Pilica-Biskupice został mianowany wikariuszem, z prawami proboszcza Ojciec Feliks Wójcik ofm, a wikariuszem pomocniczym Ojciec Anioł Sroczyński. Oprócz kościoła klasztornego, na terenie parafii znajdowały się kaplice, Św. Rodziny w Dzwonowicach, Św. Izydora w Sierbowicach i Matki Bożej Częstochowskiej w Szycach. Parafia rozciągała się na przestrzeni 8 km. W nieogrzewanych kaplicach wiejskich mogło się zmieścić 20 do 30 osób. Przed parafią stanął więc poważny problem budowy nowego kościoła; było to zresztą wyraźne życzenie ordynariusza diecezji, bpa Czesława Kaczmarka.  W lutym rozpoczęto gromadzenie materiałów budowlanych. Zaistniały poważne trudności z lokalizacją nowej świątyni; każda wieś chciała ją mieć u siebie.Ostatecznie przyjęto rozwiązanie kompromisowe, zlokalizowano budowę na wzgórzu między wsiami Dzwonowice i Sierbowice, które to miejsce nazwano “Górką”, a następnie Dzwono-Sierbowicami. Tak więc nazwa i historia Dzwono-Sierbowic jest ściśle związana z kościołem, którego budowa została ukończona 1948. Autorem projektu był inż. Architekt Mieczysława Śliwiński. Budowniczy kościoła w Dzwono-Sierbowicach, Ojciec Feliks Wójcik w latach powojennych był animatorem i wykonawcom wielu dzieł służących miejscowej społeczności. W Dzwono-Sierbowicach zbudował studnię głębinową i wodociąg zaopatrujący wioskę w wodę, założył w latach 70 Młodzieżową Orkiestrę Dętą, która z powodzeniem funkcjonuje po dzień dzisiejszy. Pod koniec swojego życia rozpoczął budowę Szkoły Podstawowej, której budowa została ukończona już po jego śmierci. Był inicjatorem wielu dzieł o charakterze społecznym. |
© tomsco
. 1457